Hoe de Galgo
ooit in Spanje is gekomen of ontstaan ligt zó ver in een grijs verleden van de
geschiedenis, dat het zich wel nimmer met zekerheid zal laten vaststellen. Wij
weten evenwel, dat in de prehistorische tijden verscheidene malen hoofdzakelijk
van de jacht levende volkeren uit Afrika afkomstig, zich over Spanje hebben
verbreid.
verder...
Ontwikkeling van het probleem door de eeuwen heen
Als
de Galgo niet meer in staat was te rennen stond de eigenaar niets anders te doen
dan hem af te maken, want hij kon zich het dier economisch niet meer
permitteren, hij had geen geld het dier langer te houden dan strikt
noodzakelijk. Er waren niet veel manieren om het dier te doden. Ze hadden geen
geweren, die hadden alleen de rijken, daarom was ophanging een veelgebruikte
methode, ontegenzeggelijk een goedkope manier, zodat de traditie om Galgos op te
hangen komt uit het verre verleden, in het begin ingesteld uit economische
noodzaak, later uit puur sadisme.
verder...
Hedendaagse situatie
De
kern van de besproken problemen ligt bij twee onderwerpen: het ongecontroleerde
fokken van Galgos en de massale afdanking aan het einde van het jachtseizoen.
Vrijwel iedereen in het land is bevoegd om Galgos te fokken – het enige
benodigde is simpelweg het bezit van een reutje en een teefje. Er is op geen
enkele wijze controle van welke overheid dan ook. Overbodig om te zeggen dat,
hoewel er wetgevingen bestaan voor deze kwestie, niemand deze naleeft, noch dat
er enige controle is op overtreding van deze wetten.
verder...foto's...
Diefstal
van Galgos
Een
fundamenteel probleem in de wereld van 'galgueros' (jagers die Galgos houden -red.)
is de diefstal van deze honden. Volgens aangiften, gedaan bij de Spaanse
politie, is de Galgo het hondenras dat het vaakst gestolen wordt in Spanje.
Cijfers van de Spaanse politie spreken van zo’n 1200 gestolen Galgos in 1998,
maar wij hebben het vermoeden dat dit slechts het topje van de ijsberg is,
namelijk zo’n 20%. verder...
Hoe de Galgo
ooit in Spanje is gekomen of ontstaan ligt zó ver in een grijs verleden van de
geschiedenis, dat het zich wel nimmer met zekerheid zal laten vaststellen. Wij
weten evenwel, dat in de prehistorische tijden verscheidene malen hoofdzakelijk
van de jacht levende volkeren uit Afrika afkomstig, zich over Spanje hebben
verbreid. 
Als
de Galgo niet meer in staat was te rennen stond de eigenaar niets anders te doen
dan hem af te maken, want hij kon zich het dier economisch niet meer
permitteren, hij had geen geld het dier langer te houden dan strikt
noodzakelijk. Er waren niet veel manieren om het dier te doden. Ze hadden geen
geweren, die hadden alleen de rijken, daarom was ophanging een veelgebruikte
methode, ontegenzeggelijk een goedkope manier, zodat de traditie om Galgos op te
hangen komt uit het verre verleden, in het begin ingesteld uit economische
noodzaak, later uit puur sadisme.
De
kern van de besproken problemen ligt bij twee onderwerpen: het ongecontroleerde
fokken van Galgos en de massale afdanking aan het einde van het jachtseizoen.
Vrijwel iedereen in het land is bevoegd om Galgos te fokken – het enige
benodigde is simpelweg het bezit van een reutje en een teefje. Er is op geen
enkele wijze controle van welke overheid dan ook. Overbodig om te zeggen dat,
hoewel er wetgevingen bestaan voor deze kwestie, niemand deze naleeft, noch dat
er enige controle is op overtreding van deze wetten.
Een
fundamenteel probleem in de wereld van 'galgueros' (jagers die Galgos houden -red.)
is de diefstal van deze honden. Volgens aangiften, gedaan bij de Spaanse
politie, is de Galgo het hondenras dat het vaakst gestolen wordt in Spanje.
Cijfers van de Spaanse politie spreken van zo’n 1200 gestolen Galgos in 1998,
maar wij hebben het vermoeden dat dit slechts het topje van de ijsberg is,
namelijk zo’n 20%.