Prisa: van het diepste dal naar de zevende hemel

en

Petunya: de cactus groeit uit tot een prachtige bloem

6 Januari 2005 was een zwarte dag. Will en ik moesten mijn eerste hond euthanaseren, onze geliefde Greyhound Pronto. Het enige lichtpuntje op die verdrietige dag was het nieuws uit Scooby dat vijf Galgo’s waren gered uit een 30 meter diepe put op het Spaanse platteland. Omdat deze honden het leven werd geschonken op de dag dat Pronto’s leven uit hem wegvloeide, ontwikkelde ik een groot zwak voor hen.

Ik had geen idee dat anderhalf jaar later, in juni 2006, een van deze speciale honden zich bij ons in Denver zou voegen, Colorado’s ‘Mile High’ stad, helemaal uit Scooby, Spanje. We ontdekten pas kort voor haar aankomst dat Prisa inderdaad beschikbaar was om door ons geadopteerd te worden. Ze arriveerde vanuit Scooby samen met Maria Halloran, een lid van onze stichting in Colorado, Galgo Rescue International Network (GRIN) samen met andere Galgo’s waaronder Quique (nu Noodles), nog een overlevende uit de put. Ze warden vergezeld door een ouder mixmeisje met de naam Chata en Prisa’s vriendin uit Scooby, Tuna (Wonderful Tara). Tuna, een Ierse racer, werd door Scooby gered van de gesloten Meridiana baan in Barcelona.

Hoewel we verschillende foto’s van Prisa op de website hadden gezien van haar verschillende stadia van redding en revalidatie waren we verbaasd toen we haar in levende lijve zagen. Wat een klein ding was ze, zo veel kleiner dan een Greyhound van de baan, met slechts 20 kilo! We waren getroffen door haar sprekende zwart-witte tekeningen, haar gespikkelde oren en gulle sproeten. Eerst was zee en beetje schuw voor mij en Will en schrok van ieder hard geluid en elke snelle beweging. Het was moeilijk om haar te benaderen. Met de tijd leerde ze ons te vertrouwen en kwam haar ware vrolijke persoonlijkheid naar boven.

Prisa is ons gekke beestje. Ze flirt met ons voor aandacht door met haar pootjes te maaien, op onze handen te sabbelen en haar lijf tegen ons aan te duwen.

Prisa is dol op een leuk potje tikkertje en nodigt me uit om te spelen als haar soortgenootjes geen zin hebben. Ze kan meer dan 3 meter door de lucht zeilen, op een dubbeltje draaien en het stof onder haar pootjes op laten waaien! Prisa is een veelzijdige atlete. Ze vergezelt me dagelijks wanneer ik ga joggen, maakt wandeltochten in de Bergen van Colorado en heft deelgenomen aan 3 agility cursussen. Ondanks haar contact met veel verschillende mensen blijft ze echter bang voor vreemden, vooral kinderen. Dit heft zonder twijfel te maken met negatieve associaties die plaats vonden vóór haar redding door Scooby. We kunnen ons de kwaadaardigheid niet voorstellen van degene die haar in de put heft gesmeten om een langzame, vreselijke dood te sterven. Voor ons is ze zo ontzettend dierbaar.

We hadden gepland om het vliegveld te verlaten met alleen ons eigen meisje, maar op het laatste moment had Tuna (Spaans voor stekelige peercactus) een pleeggezin nodig. We stemden erin toe om haar tijdelijk op te vangen.

Tunya is ook een prachtig zwart met wit meisje, ondanks de vele littekens en oude verwondingen te danken aan haar harde leven als racer. De eerste week was ze zo bang voor ons (vooral mij) dat ze zich probeerde te verstoppen onder het bed, hoewel alleen haar hoofd eronder paste. Na een tijdje benaderde ze me om geborsteld te worden, wat ze heerlijk vond. Na 3 weken bij ons werd ze naar Utah gebracht om opgevangen te worden door de Padowers, maar dat ging niet goed vanwege haar angst voor kinderen en katten (de laatsten jaagden haar doodsangst aan als ze met haar wilden spelen). Dus keerde ze terug naar Denver, naar ons huis.

De fysieke verandering die ze bij de Padowers had ondergaan was wonderbaarlijk: het wit van haar vacht sprankelde en de zwarte plekken glansden. Terug in ons huis begon ze te ontspannen en van het leven te genieten, vooral omdat haar vriendin Prisa er was. We realiseerden ons, na een mislukte adoptie bij een jonge vrouw in een appartement, dat het de bedoeling was dat Tuna bij ons bleef. We doopten haar PeTunya, naar de bloem.

Terwijl Prisa de clown is, is Tunya de oudere, serieuze zuster. Tunya heft echter wel een lichtere kant ontwikkeld. Ze wordt heel enthousiast van joggen en wandelen en stuitert op en neer als ze haar riem ziet. Terwijl de maaltijd voor wordt bereid gaat Tunya overdreven kwijlen, om daarna met haar kop te schudden en het slijm in het rond te laten vliegen! Als ze zich ‘s ochtends fris voelt gooit ze alle kussens van de bak en ‘richt de woonkamer opnieuw in’. Tunya is dol op autorijden en blijkt een uitstekend wandelmaatje te zijn. Wat een verandering voor een hond die zo bang was voor de wereld! Tunya is werkelijk opgebloeid sinds ze zich bij ons heeft gevoegd hoewel ze vreemden nog steeds niet helemaal vertrouwt. Alleen Will en ik weten hoe waarlijk wonderlijk ‘Wonderful Tara’ is. En het mooiste is, zij en Prisa, vriendinnen bij Scooby, zijn nu voor altijd samen. We hadden niet gepland om een tweede hond te adopteren, maar zoals we geleerd hebben, de wegen van een hond zijn ondoorgrondelijk…

Judy Greenfield, Verenigde Staten