Deze keer in de vorm van een samenwerking met dierenorganisatie Fiel Amigo (FA) uit Zamora, en op twee verschillende manieren. Zoals u al weet hadden we een behoorlijke goede relatie met FA, maar die is de laatste tijd alleen maar hechter geworden. Eind vorig jaar hoorden we dat de gemeenteraad van Zamora er over dacht om het asiel te privatiseren, en we namen contact op met FA. Het idee was om te voorkomen dat het asiel in handen zou vallen van mensen die alleen winstbejag voor ogen hadden, en niet dierenwelzijn. Hoewel ze eerst hun twijfels hadden, wisten wij ze ervan te overtuigen dat er geen problemen zouden komen als Scooby het beheer zou krijgen. Soms ben ik heel onschuldig, maar het idee was om meer honden te kunnen helpen, en daarom dacht ik er geen twee keer over na en was het zo gepiept.

Met enige terughoudendheid van een overheidsmedewerker die overall een probleem van wilde maken, en dankzij de interesse van een stedelijk adviseur die altijd aan onze kant stond, kreeg FA de franchise over het asiel, en Scooby draagt met alle mogelijke middelen, materieel en menselijk, bij aan het management. We hebben een meisje aangenomen om daar te werken, en het asiel dat eens op een dierenverdelgingscentrum leek is een plaats geworden van hoop, voor alle dieren die daar – helaas -  terecht komen.

We zijn daar nu al drie weken aan het werk, en hoewel er altijd dingen te verbeteren zijn is het resultaat tot nu toe bevredigend. Gisteren, nadat we een bus hadden ingeladen met 28 honden die naar het noorden van Europa gaan, ging ik met Mabel en de dierenarts naar Zamora om de nieuwe honden te vaccineren. Onderweg vond ik een Galgo die neergeslagen was. Na het enten van de honden, toen we naar buiten liepen, was er een andere verlaten hond. Hij was heel ver weg, en hoewel we het lang geprobeerd hebben kregen we hem niet te pakken.

Toen we net rustig koffie wilden gaan drinken zagen we een kleine hond, recht voor ons, die steeds de weg over probeerde te steken, dus het Scooby team trok er weer op uit om hem te redden. We gingen hem achterna en vlak voor mijn neus werd hij aangereden. Het waren zelfs twee auto’s, want de hond rende door nadat de eerste auto hem aan had gereden, en toen werd hij nog eens aangereden, en rende weer door. Eindelijk konden we hem pakken, en dankzij het feit dat hij een chip had en ik een chipreader, vonden we de eigenaar die vlakbij bleek te wonen. De hond leek niets te mankeren, alleen een beetje pijn, maar wat erger was, is dat de eigenaar niets om de hond gaf, en alleen wilde weten of de auto niet beschadigd was. Soms heb ik het gevoel dat ik van een ander ras ben dan dit soort individuen, maar genen liegen niet.

De tweede actie van Scooby in Zamora was vanwege het feit dat FA in gehuurde panden verbleef, en de eigenaar daarvan het huurcontract niet verlengde zodat FA eruit moest. We zijn een dolle zoektocht naar een pand begonnen om FA in onder te kunnen brengen, maar aangezien er geen pand was en geen tijd meer hebben we gezamenlijk besloten om de honden in Scooby onder te brengen. Ze zijn nu sinds 15 dagen bij ons en hebben het naar hun zin. In principe is het tijdelijk, maar je weet het natuurlijk nooit, dus daarom hebben we dossiers van ze aangelegd en ze gechipt zodat ze binnenkort op de adoptiepagina kunnen. Nu heeft Scooby dus 40 nieuwe bewoners, ook al is het tijdelijk.

Hasta pronto.

Fermín