Er was eens een galguero die een aantal Galgos bezat waarmee ook hij regelmatig ging jagen. Onvermijdelijk kwam er een dag, afgelopen winter dus, waarop hij een paar honden die in zijn ogen minder goed presteerden, kwijt wilde. En dus werden de honden in de auto geladen voor een enkele reis naar Scooby. Dacht hij…. Na enkele dagen wist het teefje te ontsnappen door over een paar meter hoge muur te springen. Een bijzonder knappe prestatie van haar die nog niet eerder vertoond was door welke Galgo dan ook. Maar die echter voor grote paniek zorgde onder de op dat moment daar aanwezige medewerkers. Er werd dan ook direct een grote reddingsactie ondernomen om haar weer terug in haar veilige onderkomen te krijgen.

Urenlang is er te voet achter haar aan gelopen terwijl haar de meest aantrekkelijke voorstellen werden gedaan als ze maar terugkwam, maar ze trapte er niet in! Ook per auto werd ze gevolgd, maar zij was veel sneller en behendiger dan een auto ooit zal zijn. En op den duur was ze helemaal uit het zicht, weg, verdwenen en waarschijnlijk niet van plan om ooit nog terug te komen. Want daarvoor was ze nog te kort bij Scooby geweest. Verslagenheid alom, wat zal er terecht komen van dit arme meisje. Komt ze terecht op de snelweg A6 die hier vlakbij langs loopt, je moet er niet aan denken… Wordt het nu een echt zwerfhondje, altijd op zoek naar eten en een beschut plekje, het ene nest puppies na het andere krijgend?

Mogelijkheden genoeg, maar de ene nog verschrikkelijker dan de andere. En het blijft maar door het hoofd spoken, het gaat niet uit de gedachte, want dit is juist NIET de bedoeling van Scooby. De arme honden moeten hier veilig zijn, dat is wat altijd voorop staat en nu dit….Inmiddels zijn er voldoende aanpassingen gemaakt waardoor ontsnappen niet meer mogelijk is.

Het verlossende telefoontje kwam een paar uur later. Haar (ex) baas belde op met de mededeling dat ze weer op haar oude stek was teruggekeerd, ong. 10 kilometer van Scooby vandaan. Iedereen was zeer opgelucht en onder de indruk van deze knappe prestatie van haar. En niet op de laatste plaats de galguero zelf. Hij was toch wel een beetje aangedaan dat ze zoveel moeite had ondernomen om weer bij hem terug te keren. Want eerlijk is eerlijk, hij zorgt best wel goed voor zijn honden. Ze zien er goed uit, krijgen voldoende te eten, en hij besloot dan ook dat haar glorieuze terugkeer beloond diende te worden. En daarom mocht ze bij hem blijven, ze hoefde niet meer te jagen maar mocht gewoon als huishond blijven. Bravo voor deze galguero, jammer genoeg voor de Galgos zijn er te weinig zoals hem.

Ik zou willen dat ik dit verhaal nu als ieder ander sprookje kon afsluiten met: en ze leefde nog lang en gelukkig…….helaas, nee dus. Enkele weken geleden kwam deze galguero weer een hond brengen naar Scooby. Ja, het is en blijft toch een jager uiteindelijk. En op de vraag hoe het met de Galga ging, vertelde hij dat ze op één van haar uitstapjes vergif had gegeten en dat ze een verschrikkelijke dood was gestorven. Gefrustreerd moet ik daarom dit verhaal afsluiten met de zin: ze leefde niet lang, maar hopelijk wel gelukkig.