U kunt zich vast allemaal het verhaal van Tino herinneren, die bij Scooby arriveerde met een open beenbreuk waarvan we konden zien dat het aan het afsterven was. De Mediterraneo kliniek in Madrid heef hem geopereerd en een maand voor hem gezorgd.

Alles ging prima. Tino bleef zijn oude kunstjes vertonen in de opvang door bij de ingang van de patio te laten zien dat hij de baas is, zijn territorium te markeren (dat wil zeggen: plassend) op ieder object of mens dat stil staat, blaffen tegen iedere hond die voor het eerst voorbij komt en het afval ondersteboven gooien.

Sinds vorige week vonden we hem een beetje apathisch. We namen zijn temperatuur op en hij bleek koorts te hebben. Daarbij was zijn wond ontstoken. We schrokken allemaal toch wel. Fermín belde meteen dokter Ruano, die een afspraak maakte voor het eind van de week en Tino intussen antibiotica voorschreef. Op vrijdagmiddag namen we Tino mee naar Madrid en we maakten ons zorgen, omdat we dachten dat de mogelijkheid bestond dat we zijn poot moesten laten amputeren.

Dokter Ruano stond op ons te wachten, en was zoals gewoonlijk erg vriendelijk en doeltreffend. Hij maakte een röntgenfoto en kwam erachter dat het slechts een ontsteking was die met antibiotica genezen kon worden. We zuchtten allemaal van opluchting!

Wat ons het meest verbaasde was Tino’s houding. Zodra we de kliniek binnen kwamen veranderde hij. Hij ging van brutale Galgo naar een hele bange. Hij ademde zwaar en leunde tegen me aan alsof hij steun zocht.

Toen we naar buiten liepen bleef hij uit zijn ooghoek naar de kliniek kijken, en op 4 poten staand (iets dat hij al lang niet had gedaan) trok hij me mee met al zijn kracht. Hij nam mij mee uit wandelen, in plaats van andersom. Tino werd pas weer zijn relaxte zelf toen we terug bij Scooby waren.

Hoe kunnen er nog steeds mensen zijn die zeggen dat honden geen gevoel hebben? Dat ze niet kunnen denken? Hebben die mensen ooit wel eens de tijd genomen om even naar een hond te kijken?

Ten slotte wil ik de Clinica Mediterraneo en dokter Ruano hartelijk bedanken voor het bieden van hun hulp, elke keer als het nodig is.

Groeten,