Deze kleine wezens en hun collega’s de Vietnamezen bleven maar groeien in de grootste weide van het opvangcentrum. En de tijd gaat nooit zomaar voorbij, zeker niet voor hen. Ze zijn groot geworden en één van hun favoriete hobby’s is het graven van kuilen in de wei, en daarmee verpesten ze al het gras dat is bedoeld voor de ezels. Daarom hebben we besloten een nieuw thuis voor ze te maken waar ze zich prettig voelen, kunnen schuilen, kunnen spelen en ongestoord kuilen graven. Edu zette zijn schouders eronder en in een week tijd had hij hun nieuwe onderkomen gecreëerd.

Maar daar was het werk niet mee afgelopen. Toen het nieuwe huis eenmaal af was moesten we de bewoners introduceren op hun nieuwe omheinde terrein, en daarmee begon het feest pas echt! Wij waren er klaar voor, en ervan overtuigd dat wij sneller zouden rennen dan de varkens en makkelijk in staat zouden zijn ze te overmeesteren. Met het eerste varken ging dat inderdaad makkelijk, en het tweede ging ook nog wel, maar bij de derde waren we uitgeput. Daarom besloten we ze in een hoek te drijven en zo langzaam richting hun nieuwe verblijf te loodsen. Op die manier konden we de gewone varkens introduceren in hun nieuwe verblijf, maar de Vietnamezen waren niet bereid het ons gemakkelijk te maken. Nadat we een hele tijd achter ze aan hadden gerend kwam Ghani ons helpen, maar toen waren we nog steeds met drie tegen vijf.

We moesten even stoppen en uitrusten omdat we complete buiten adem waren. We besloten een andere tactiek toe te passen. We vingen ze één voor één, maar zelfs op die manier wilden ze niet lopen, dus pakten we ze uiteindelijk stevig bij de achterpootjes en alsof we met kruiwagens te maken hadden.

Ze waren een beetje boos en uitten hun woede met enkele krachttermen. Hun slechte humeur maakte gelukkig plaats voor blijdschap toen ze zagen dat het alleen voor hun eigen bestwil was. Nu zijn ze allemaal heel gelukkig en voelen zich de koning te rijk.