Vandaag wil ik u vertellen over  Mila, een mastin met een triest leven. Lang geleden kreeg ze een huidprobleem en is ze, naar mijn mening, niet goed verzorgd in het asiel waar ze verbleef. Haar huidprobleem werd daar niet minder maar eerder erger. Naar mijn mening was het beste wat ze indertijd voor haar hadden kunnen doen haar in laten slapen. Omdat ze niet beter werd had ze niet meer hoeven lijden. Toen ik bij het asiel aankwam waar Mila verbleef wist ik al van haar bestaan en ik vroeg of ik haar even kon zien. Wat ik zag vervulde me met afschuw. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Mila had geen enkele haar meer op haar lichaam en overal had ze wonden van het krabben.

Mijn eerste reactie was een dierenarts te bellen die haar in kon laten slapen. Er was echter geen niemand beschikbaar en op de weg naar huis verdween het arme dier niet uit mijn gedachten. Ik besloot haar te helpen en haar een laatste kans te geven. Als dat niet goed uit zou pakken dan zouden we haar uit haar lijden helpen. Ik belde de allerbeste deskundige op parasitair gebied en tevens goede vriendin, Guadalupe Miro uit Madrid. Ze maakte meteen tijd vrij om Mira te zien. Zelfs Lupe was ontzet en had ook nog nooit zoiets gezien. We begonnen met een behandeling tegen schurft en ook tegen ehrlichiose. Ook ging Mila in bad om de jeuk tegen te gaan. Hoewel het langzaam ging, kwam er verbetering in haar toestand.

Na een maand echter begonnen we eraan te twijfelen of ze ooit weer een vacht zou krijgen. Ik nam haar mee op mijn wandelingen met mijn honden en de geiten en andere dieren beschouwden haar niet als een hond anders waren ze wel weggerend. Ze kwamen naar haar toe en keken nieuwsgierig naar iets wat ze nog nooit gezien hadden. Maar hoe gelukkig we ook waren, het mocht niet zo zijn: Mila overleed in haar slaap.

Ik heb geen woorden om te vertellen hoe we ons toen voelden. Als wetenschapper wilde ik weten wat er gebeurd was en ik belde Lupe. Ze vroeg me om Mila naar Madrid te brengen zodat ze daar een autopsie kon doen. De uitslag ervan was dat Mila aan een hartaanval is overleden. Ze had een  enorm hart (ik heb het gezien) en dat heeft haar dood veroorzaakt. Mila, jouw grote hart en de laatste dagen samen hebben een diepe indruk op ons gemaakt. We hopen dat je weg bent gegaan in de overtuiging dat mensen niet altijd het slechtste met je voor hebben gehad.

Fermín