Het is een welbekend feit dat Galgoreuen in opvangcentra zitten als mandenwarmers. Het is al niet gemakkelijk om een thuis te vinden voor de teefjes omdat er vele, vele honden zijn, niet alleen in Spanje maar in alle asielen in Europa, die wachten op hun menselijke voerautomaat. Maar de situatie voor reuen is nog erger. Scooby heeft dit onder de aandacht gebracht bij alle organisaties waarmee ze samenwerken. De noodkreet was succesvol maar de situatie in het algemeen is niet echt veranderd. Wat is de reden dat mensen teefjes prefereren boven reuen? Zijn mensen bang dat reuen niet zo toegewijd zijn aan hun eigenaar? Of is het omdat mensen denken dat 2 of meer mannetjes problemen met elkaar zoeken en vechten om de positie van roedelleider? Of zijn het de reuen en hun markeergedrag dat de amateurtuiniers onder ons slapeloze nachten bezorgt?

Ik denk dat er net zo veel verschillende redenen zijn als honden op deze wereld. Mijn partner en ik besloten om een risico te nemen en meer dan een reu te adopteren. We hadden al een “meisje”, een Italiaanse Maremmano Abruzzese, en een mannelijke straathond uit Griekenland. Dus adopteerden we hond nummer 3: een Galgo uit Spanje. Het duurde even voor ze duidelijk hadden welke hond waar stond in de rangorde, maar er is nooit een probleem geweest tussen de reuen. En aangezien de Galgo ons liet zien hoe zacht, lief en toegewijd hij is, besloten we om nog een hond een kans te geven, deze keer een Galga.

Na een korte periode werd het echter duidelijk dat de 2 meiden niet met elkaar overweg konden en de Galga had enkele ernstige psychische problemen. Het was heel moeilijk voor ons om de beslissing te maken, maar omdat we het beste voor hadden met de Galga hebben we haar terug gegeven aan het opvangcentrum. Maar we wilden nog steeds helpen en adopteerden een andere hond. Deze keer kozen we een mannelijke Galgo. Nee, dat klopt eigenlijk niet – hij koos ons! Ook hij vond zijn plek in onze roedel en alle honden zijn gelukkig met elkaar. Ze spelen en rennen in de tuin, delen min of meer de bank met ons mensen, en zelfs het bed is geen verboden terrein voor ze, want daar liggen ze liever dan in de mand. Dit alles betekent niet dat er helemaal geen problemen zijn.

Het belangrijkste “discussiepunt” is eten. De kleine “Griek”deelt niets, terwijl de 2 Galgo’s er geen probleem van maken om uit dezelfde bak te eten of samen de saus van een bord te likken. En ja, de reuen markeren hun territorium in de tuin. Geen plukje gras of plant is veilig. Maar zelfs als dit “vernietigende werk” pijnlijk is voor iedere amateurtuinier, vragen we onszelf toch af: wat is belangrijker, een plantje in de tuin of een arm dier in een asiel? Gras kan opnieuw gezaaid worden; een plant is snel vervangen. Maar in een asiel zitten achter tralies weegt nooit op tegen een plekje in een gezin en de bijbehorende liefde. Denk hier eens over na, en zie het voor je als je overweegt om al dan niet een reu te adopteren!

Ralf Kastenholz

Adoptie-ouder uit Zwitserland

Foto’s van Diego, Benito en Toby