Vanmorgen was het weer zover. De hele week al meer drukte dan anders: hondjes controleren en bloed afnemen. Bange hondjes alvast in een kennel op de binnenplaats zetten zodat het vrijdagmorgen niet te veel stress meer voor ze geeft en ze zo de kortste weg naar de Scooby-bus kunnen maken. De kennels in de quarantaine leegmaken om zoveel mogelijk hondjes bij elkaar te zetten zodat we vrijdagmorgen geen kilometers meer hoeven te lopen om ze allemaal te verzamelen. Het is een andere drukte dan normaal en onze intelligente hondjes voelen het allemaal feilloos aan. Vooral als `s morgens de bus de binnenplaats op wordt gereden (binnen het hek om ontsnappen te voorkomen) en de grote tafel buiten opengeklapt wordt. Daarop komen alle paspoorten en papieren te liggen voor de vele administratieve handelingen die voor een transport nu eenmaal nodig zijn.

Mensen die normaal gesproken vrijdags hun vrije dag hebben, hebben die omgeruild voor een andere dag of komen toch helpen ’s morgens. Ja logisch, als je beste vrienden en vriendinnen voor één van de grootste reizen van hun leven staan! Hoeveel hondjes er meegaan is tot de laatste minuut onzeker. Het is helemaal afhankelijk van de grootte van de honden en of ze bij elkaar in een bench kunnen zitten. We weten dat er honden zijn die liever alleen zijn en geen andere zo dicht bij hen kunnen verdragen. Soms zijn het net mensen en dat respecteren we! En dan het tijdstip is aangebroken dat onze onvolprezen chauffeuses María José en María hun nette kleren hebben aangetrokken. Ze hebben de tassen met schone onderbroeken, tandenborstel en reservekleren ook achterin gezet en de tassen met broodjes, koek, snoep en wat te drinken voorin. De bus wordt gestart. Oh wacht, zijn we de hondenpaspoorten niet vergeten?

Nee, we hebben alles. Oppassen hè, niet te hard rijden, voorzichtig, beter een paar uur te laat dan een ongeluk want daar moeten we echt niet aan denken. En daar gaan ze dan met hun kostbare lading.

Dan zijn we niet echt opgelucht. Nee, dat zijn we pas als we weten dat ze veilig op hun eindbestemming zijn aangekomen. Dan valt er pas een last van onze schouders. En dan nog zijn we niet echt blij, want al die lege plekken in de paddocks; dat is toch zo raar! Neem nou Orlando, de lieve grote, mooie, stoere podenco Orlando maar met zo`n klein hartje. De grootste vriend van paddockgenoten Isabella, Kathi en Cocky. Waar je uren mee gespeeld hebt, wat zullen die kleine hondjes je missen om over mezelf nog maar te zwijgen. Je bent zo`n 3 jaar hier in Scooby geweest en nu ben je onderweg naar Nederland waar je nieuwe baasjes vol verlangen op je zitten te wachten. We zullen heel erg aan je afwezigheid moeten wennen en ook al valt het ons moeilijk, toch is het goed zo. Dit is toch de reden dat je hier geweest bent al die jaren, dat je nu een nieuwe en liefdevolle eigen familie hebt die nóg beter voor je zullen zorgen en je alle aandacht kunnen geven die je zo verdient. Dag lieverd, misschien zien we elkaar ooit nog eens en misschien willen je nieuwe baasjes zo lief zijn om zo nu en dan eens een foto van je op te sturen en laten weten hoe het met je gaat? Dat vinden we hier allemaal geweldig om daarvan op de hoogte te blijven.

Twee andere lege plekken worden achtergelaten door Philip en Jafet. Allebei zo bang. Wie weet wat zich in jullie verleden heeft afgespeeld. Leuk is dat ongetwijfeld niet geweest en net nu jullie een beetje gewend waren hier, worden jullie weer opgepakt en in een kooi gestopt. God weet wat er nu weer met ons gaat gebeuren, dat dachten jullie vanmorgen. Ik zag het aan jullie grote, bruine, ronde, droevige ogen. Jullie bibberden zo hard alsof het heel hard vroor, terwijl het helemaal niet koud was! Lieverds, wees niet bang, hebben we jullie verteld, vanaf nu wordt het alleen maar nog beter. Toen jullie hier kwamen, kwamen jullie van de hel in de hemel en nu gaan jullie naar een nog betere plek. Geloof het maar, over een poosje als jullie gewend zijn in jullie nieuwe omgeving, zullen jullie toegeven dat het inderdaad niet zo`n slecht idee was om in die bus te stappen.

Een grote lege plek wordt ook achtergelaten door Moro, al minstens 7 jaar in Scooby en nu onderweg naar Duitsland. Daar zullen ze nu weten wat voor lieverd er binnen hun landsgrenzen is komen wonen. Is er een hond die het meer verdient om een eigen thuis met liefdevolle mensen te krijgen dan hij? Ik denk het niet, hij heeft er zo lang op moeten wachten! En zo kan ik nog wel even doorgaan met namen die bij ons een grote, lege plek hebben achtergelaten. Zoals bijvoorbeeld Riquelme, Cindy, Alberto, Gonzo, Mortadella, het zijn er te veel om op te noemen. Ze laten allemaal een leegte achter en toch moet het zo gaan, want we weten allemaal dat er in Sevilla nog ruim 100, misschien wel 150 galgos zitten onder de meest afschuwelijke omstandigheden. Waar ze, als een nestje puppies geboren wordt, deze van de honger wel moeten opeten om zelf te overleven. Waar ze de meest vreselijke littekens hebben, niet alleen van het door prikkeldraad gejaagd te zijn door hun bazen, de galgueros, maar ook van de gevechten om een homp vlees als hun dat weer eens toegeworpen wordt. Wie weet hoeveel dagen dat geleden was, maar aan de honden te zien, vele dagen geleden.

Onze ouwe getrouwen móeten wel doorstromen, liefst zoveel mogelijk, om plaats te maken voor hondjes die het waarschijnlijk momenteel, nu het zo koud is, waanzinnig moeilijk hebben. Waaraan hebben ze dit te danken? Dat kan niemand begrijpen, maar als je ze daar gezien hebt, kun je ze niet vergeten en aan hun lot overlaten. Ze móeten geholpen worden en wel zo snel mogelijk. Dus lieve Orlando, Philipe, Jafet, Moro en alle anderen die vandaag en in voorgaande transporten plaats maakten voor andere collega`s: bedankt dat we voor jullie hebben mogen zorgen en jullie doorstane ellende een beetje hebben mogen doen vergeten. Bedankt dat jullie ons toch jullie vertrouwen geschonken hebben. We houden van jullie en zullen jullie nooit vergeten. Het ga jullie goed in je nieuwe leven en alsjeblieft: laat nog eens wat van jullie horen!!!  

Mede namens Ahmed, Edu, Ghani en alle andere medewerkers en vrijwilligers van Scooby die ooit voor jullie hebben mogen zorgen,