Vandaag was het een drukke dag, zelfs terwijl ik eigenlijk wilde rusten. Het eerste wat ik deed was naar Nava del Rey gaan om naar een Galgo te gaan kijken die ik uiteindelijk niet vond. Daarna ging ik naar het opvangcentrum omdat we puppies met Parvo hebben, en het tijd was voor hun medicatie. Toen ik arriveerde was ik blij om te zien dat één van hen een hoop poep had geproduceerd, en het interessante was dat die helemaal vast was, het gaat beter met de puppy en hij springt en speelt – dat is na alle rampen met Parvo die we in het verleden gehad hebben gelijk aan hemelse muziek. Dus ik belde Maria-José om het haar te vertellen en zodat ze zelf naar de puppy kon luisteren. Toen ik alle medicatie gegeven had ben ik met de auto Mabel op gaan halen, want we hadden afgesproken om naar een Handwerkbeurs in Portugal te gaan.

Mijn eerste woedeaanval vond plaats toen ik naar buiten liep en een dode Galgo in de goot vond. Ik weet bijna zeker dat het de broer is van de Galgo die ik vorige week op heb gehaald met het touw om zijn nek – stelt u zich maar voor waar dat voor diende. Voor deze arriveerden we te laat. Zelfs toen hij aan zijn ophanging ontsnapte kan ik me voorstellen dat hij er niet aan ontsnapte om overreden te worden, zoals vele anderen die we niet kunnen redden. Het jachtseizoen is begonnen, en dat betekent dat er overal honden worden gedood. Een seizoen van verwaarlozing is begonnen, een seizoen van aanrijden, een seizoen waarin we dode honden in de goot vinden, of honden waarvan we poten moeten amputeren.

Nadat ik wat foto’s had genomen ging ik naar Zamora waar ik Mabel oppikte en we gingen naar Vimioso in Portugal. Toen we arriveerden zag ik meteen twee honden die eruit zagen alsof ze waren achtergelaten. Het teefje had een baarmoederverzakking, en ze vertrouwden ons geen van beiden. We dachten dat ze bij iemand zouden horen dus we liepen de beurs binnen, een beetje snel en niet echt aandachtig omdat we ons zorgen maakten over wat we achter lieten. Na tien minuten stonden we dus weer buiten en daar zaten de honden, op ons te wachten. We besloten dat ze veel beter af zouden zijn in Scooby en zetten ze in de auto.

Ondertussen maakte ik foto’s van de honden die we op straat zagen. Zoals u kunt zien zijn dat er genoeg. Er was zelfs een Galgo, en we probeerden hem mee te nemen, maar hij had een eigenaar die niet wilde dat wij hem meenamen. Ik maak me niet echt zorgen om hem omdat hij er goed verzorgd uit zag en de eigenaars goed op hem letten.

De waarheid is, dat nadat ik zag wat ik zag, ik het gevoel niet kan onderdrukken dat een Scooby Portugal absoluut noodzakelijk is. Dus nu hebben we alleen nog geld nodig, want we kijken er echt naar uit, na alles wat we gezien hebben. In ieder geval, we kunnen ze niet allemaal redden, we kunnen de wereld niet veranderen, maar ik kan u verzekeren dat de wereld van de 2 honden die we mee hebben genomen radicaal veranderd is.

Tot gauw, Fermín