Wanneer “mensen” bepaalde prehistorische gebruiken, zoals de jacht, blijven handhaven, dan zijn het altijd de Galgos die aan het kortste eind trekken. Hier in Spanje begint het jachtseizoen in oktober en duurt tot en met januari. En, ik kan je verzekeren, elke dag wordt er een Galgo hier binnen gebracht. Als het er al niet twee zijn, of zes, zoals vandaag. Elke dag, omdat de eigenaren vinden dat de hond geen goede jachthond blijkt te zijn en daarom van ‘m af willen.

Je zou kunnen zeggen dat de honden die hier gebracht worden, geluk hebben. Er zijn vele anderen die achtergelaten worden op de weg, in het buitengebied of, zoals de Pozaldez Galgo, in een water bassin. Een boer uit de gelijknamige plaats was langs de rivier suikerbieten aan het oogsten. Hij zag de Galgo in het bassin en nam contact met ons op.

In het bassin stond geen water maar het was erg diep; ongeveer 3 meter. Het was voor de arme hond onmogelijk om eruit te komen. Hij had geen water en geen eten en was daardoor erg verzwakt. De enige manier om op de bodem van het bassin te komen waren een paar spijlen die samen een soort trap in een hoek vormden. Ik klom langs die spijlen naar beneden en sprak de doodsbange Galgo geruststellend toe. Ik droeg hem via de “trap” naar boven. Amet stond bovenaan om de Galgo van me over te nemen en hem in de bus te leggen. En nu is Pozaldeño, zoals we hem genoemd hebben, het nieuwe lid van de grote, en steeds groeiende Scooby-familie.

We weten dat dit soort dingen gedurende het hele jachtseizoen blijven gebeuren. Vooral aan het einde van het seizoen is het op zijn ergst. Daarom hebben we opnieuw uw hulp nodig. Zonder u zou onze dagelijkse strijd geen zin hebben. Elke vorm van hulp is welkom. Voor Scooby is het van het grootste belang dat de honden een thuis vinden. Een thuis bij een familie die van ze houdt, zodat ze gelukkig kunnen worden en er bij Scooby ruimte ontstaat om weer nieuwe honden, zoals Pozaldeño, op te nemen.

Een woord van dank voor u allemaal.

Tot gauw!

María