Wanneer iemand probeert de wederzijdse gevoelens te beschrijven die ontstaan tijdens het samen leven met een viervoetige vriend, worden mensen vaak fictief en beweren dat hun vriend kan praten. Ik bekritiseer deze uitdrukking niet, ik wil alleen duidelijk maken dat ik dit verhaal vertel vanuit mijn eigen perspectief, als Luna’s vriend en eigenaar.

Luna is een “waardeloze” Galga, zoals beschreven door haar vorige eigenaar, en arriveerde in Scooby in vreselijke toestand. We weten allemaal hoe toegewijd Fermín en Maria José zijn aan dit centrum, maar zelfs bij het geweldige werk dat zij doen worden ze soms lamgeslagen door de wreedheid van de “eigenaars” en de uitbuiting van de Galgos.

Luna beschrijven als waardeloos is voor ons een synoniem van WAARDE en SAMEN LEVEN op dagelijkse basis, en zo is het ook voor de oudere mensen die Alzheimer hebben, dat, zoals bekend, een neurondegeneratieve ziekte is die niet alleen de drager beïnvloedt maar ook diens omgeving, hun leven samen verwoest en ze in bijna alle gevallen apathisch maken in alle aspecten van het leven.

Luna draagt zo’n belangrijke therapeutische taak uit, en ze is er niet special voor getraind, ze doet het instinctief. Ik heb het over haar buitengewone en begripvolle eigenschap, liefdevol en selectief, het intuïtief aanvoelen van de persoon die ze benadert voor een aai of een lief woord, en zich niet opdringt.

Het spijt me als ik op de zaken vooruit loop met Luna’s verhaal. Tijdens één van onze bezoekjes aan Scooby vroegen we Fermín en Maria-José om een rustige hond, omdat we die toe wilden voegen aan ons Dagcentrum (Alzheimer) om de cliënten te helpen bij hun therapie. Maria-José raakte al snel betrokken bij dit plan, en werkte geweldig mee, als de “Moeder aller honden” die ze is. Heel trots stelde ze ons voor aan een Galga met een vervaagde kleur, met een scheve neus en borstkas, duizendmaal geslagen op haar achterlijf, een manke linker achterpoot, bang, klein en alleen in haar kennel.

Luna’s verschijning was er niet bepaald een om verliefd op te worden, en eerlijk gezegd zou ze niet eens voor adoptie in aanmerking zijn gekomen, als we alleen hadden gekeken naar haar uiterlijk.

Ik moet zeggen dat ik op dat moment niet dacht dat ze zich aan zou kunnen passen aan de taak die we voor haar in gedachten hadden. We dachten aan de verschrikkelijke situaties die ze in haar leven door heeft moeten maken, haar afschuwelijke fysieke toestand en het idee dat haar karakter ernstig beschadigd zou moeten zijn.

Ik heb altijd gedacht dat, ook al denken we dat we een keuze hebben, ons lot allang de meeste dingen in ons leven heeft bepaald, zeker wanneer we het hebben over “partners” die samen met je “reizen” in dit avontuur dat wij leven noemen.

Daarom wist mijn vrouw Virginia (nog een verdediger van noodlijdenden) instinctief dat ze met dit kleine hondje haar geloof kon rechtvaardigen dat een Galgo zich kan ontwikkelen als ieder ander ras, in de functie waar we haar voor wilden. Opgewonden omdat ze in Luna iets speciaals had gezien deelde ze mee dat Luna met ons mee ging, en dat ze haar medetherapeut voor onze bejaarden in het Dagcentrum had gevonden.

Om Luna weer in vorm te krijgen moest ze een operatie ondergaan, waarbij de dierenarts splinters van de kop van haar dijbeen weghaalde, dit was zo verbrijzeld dat de arts zeer nauwkeurig te werk moest gaan. De dierenarts vertelde ons dat een dergelijke schade te danken was aan een krachtige klap die de kop van haar dijbeen had versplinterd, en om te voorkomen dat deze botfragmentjes de spieren bleven beschadigen en intense pijn veroorzaakten die haar belette een normaal leven te leiden, moest hij een groot deel van het bot weghalen. Hij hechtte ook alle wonden die ze had en keek haar grondig na, inclusief baden, ontwormen e.d.

Na een herstelperiode en veel fysiotherapie zodat Luna haar poot weer kon gebruiken konden we bevestigen dat ze voor het leven mank zou lopen. In ons gezin vonden we dat totaal niet belangrijk, maar ze probeert haar handicap te compenseren door ons te overladen met speciale liefde en aanhankelijkheid. Haar aparte manier om ons haar liefde te tonen is door kleine beetjes in onze handen te geven of ergens anders, zonder dat haar tanden ons pijn doen. Onder ons noemen we haar “Nibbles” (Knabbeltje) en het leuke is dat ze op allebei haar namen goed reageert.

Ik zal niet te lang doorgaan over Luna’s goede eigenschappen, maar ik kan me nog goed herinneren wat voor fantastische indruk ze maakte toen we haar voor het eerst meenamen naar de oudere mensen in ons centrum. Het is bijna onmogelijk te beschrijven, ze keek alsof ze al haar hele leven therapie had gegeven, want ze zei gedag tegen ieder van de 40 mensen die bij ons wonen, alsof ze van ieder een individueel plaatje in zich opnam. Toen benaderde ze de meest apathische en probeerde hen voor zich te winnen. Ze bereikte haar doel bij 99% van de mensen, min één, die vanwege haar speciale aandoening nu extra belangrijk is in Luna’s dagelijkse routine.

Deze eerste keer deden we haar niet aan de lijn, en ze had geen commando’s van ons nodig om te zorgen dat deze mensen haar wilden aaien, en dat ze aan iedereen aandacht besteedde. Er ontstonden zelfs wat discussies over het ‘eigenaarschap’ van Luna. Het was zelfs zo erg dat de ontbijtbroodjes onaangeroerd op tafel bleven staan, en sommigen stopten ze in hun zakken om Luna mee te chanteren zodat zij die persoon meer aandacht zou geven. Deze situatie werd opgelost door ieder persoon een hondenkoekje te geven waardoor zij haar complete ontbijt kreeg. We moeten onthouden dat er 40 mensen waren, die dag at Luna meer koekjes dan nodig was, maar het was haar eerste dag als therapeut.

Toen het tijd was voor de dagelijkse wandeling was Luna’s gedrag buitengewoon, ze liet alle mensen toe om met haar te wandelen en liet hen zich op hun gemak voelen, ze werd niet bang en trok niet aan de riem en lette goed op de persoon die naast haar liep.

Dit is Luna’s dagelijkse taak, die ze bijzonder goed doet, en ze heeft geleerd dat wanneer alle liefde haar een beetje teveel wordt, ze zich terugtrekt in het kantoor tot iedereen een beetje gekalmeerd is, en dan begint ze opnieuw met haar ronde.

In ons huis zijn 8 vierbenige vriendjes en 2 katten, we hebben 34 jaar geleden besloten ons leven met hen te delen en dat zullen we blijven doen.

Dit verhaal is niet bedoeld om mensen te ontroeren, ik wilde alleen laten zien dat onze geweldige vriend de Galgo veel meer waard is dan slechts het wegwerpspeeltje te zijn van die mannen, die geen respect hebben voor het leven, ook al is het een “beest”.

Ik wens dat ieder persoon zijn vierbenige partner vindt voor deze reis die we allemaal af moeten leggen, of we willen of niet.

Groeten,

Luis