In mei 2006 heb ik van St. Jean Pied de Port (Pyreneeën) tot Fromista gelopen. Dit jaar heb ik de andere helft van de Camino van Fromista naar Santiago de Compostela gelopen (495 Km). Wederom heb ik familie en vrienden gevraagd mijn kilometers te willen sponseren t.b.v. Scooby en Greyhounds in Nood. Op donderdag 27 september begon ik te lopen vanaf Fromista om 08 tot 14 uur (20 km) naar een klooster met herberg van Sta Clarissa in Carion de los Condes. Normaal gesproken vertrekken pelgrims heel vroeg om 07. uur nog voor het licht is al op pad, om de grote hitte van de dag te vermijden. Er zijn etappes van 8 uur à 24 km en meer al naar gelang het karakter van de weg (stijging of niet). Ik heb ook 3 dagen 11 uur gelopen en zeker 40 km op zo’n dag gelopen, maar dan was ik wel helemaal op! Last van mijn voeten heb ik niet echt gehad ook geen blaren, nou, wel last van mijn schouders. Mijn rugzak woog 9 kg met picknick en waterzak. Wat mij opbrak waren de vele snurkers overal in de slaapzalen van de herbergen!

De Spanjaarden onderweg zijn vriendelijk en behulpzaam en groeten altijd Buon Camino! De ontmoetingen met de internationale pelgrims vond ik bijzonder. Heel veel Spanjaarden, Canadezen en Duitsers en talloze andere nationaliteiten. Je loopt nooit echt alleen, want ergens voor en achter je lopen andere pelgrims. Je maakt altijd een praatje met diegene die je passeert en loopt dan een eindje samen op en dan hoor je vaak zeer persoonlijke verhalen. Onderweg kom je steeds bekenden tegen wanneer je in een bar stopt om te lunchen en ook ’s avonds bij de herbergen. Dan is het leuk om weer met hen te praten. Vaak kreeg ik vragen over de badges van SCOOBYMEDINA.COM en GINN.NL. Dan vertelde ik over het werk van Scooby en GINN in Spanje en over mijn gesponsorde kilometers. Pelgrims zijn ook zeer behulpzaam naar elkaar. Ik heb een fraaie wandelstok (boomtak) gekregen toen ik naar de 1250 meter hoge O’Cebreiro top moest klimmen. Een Duitse jongeman, zag dat mijn rugzak niet goed op mijn heupen zat en heeft de banden zó versteld, waardoor ik eindelijk geen schouderpijn meer had!

Onderweg kwamen wij twee Zwitserse mannen tegen die naast hun muildieren liepen, omdat die beenwonden hadden opgelopen. Zij waren bij de herberg een uur bezig met de verzorging van hun dieren voordat zij gingen douchen en eten. Spanjaarden zijn vaak wreed met dieren. Wij kwamen onderweg overal waakhonden tegen die vastgeketend waren en geen bescherming tegen de felle zon hadden, maar vaak ook geen bak met water en eten. De talloze zwerfhonden en katten vertonen lelijke wonden, waarvan je je af vraagt hoe zij die  hebben opgelopen! In een dorpje heb ik een hond gezien te midden van andere honden. Deze hond had een grote donkere plek op zijn rug. Van dichtbij zag ik dat er wel 30 dikke teken op zijn rug zaten!  De herbergier van de herberg waar wij sliepen, heb ik gevraagd om hier wat aan te doen., omdat zijn eigen hond en kat er goed verzorgd uit zagen. Bij thuiskomst heb ik hem gebeld en hij heeft mij verzekerd dat de hond inmiddels verzorgd is!

De aankomst 11 oktober rond 16.00 uur met een groepje pelgrims in Santiago bij de Kathedraal was zeer emotioneel. Iedereen omhelsde elkaar en wenste elkaar geluk met het bereiken van Santiago. Er werden veel foto’s van en voor elkaar gemaakt. Ik heb met enkelen e-mail adressen uitgewisseld om te schrijven en foto’s te sturen. Daarna gingen wij naar het Bureau van de Kathedraal, waar wij - op vertoon van onze Credencial = boekje met alle stempels van de herbergen op de Camino (dit wordt gecontroleerd)- onze Compostela-document in het Latijn met onze naam in het Latijn (behalve de achternaam gewoon) ontvingen. Daarna gingen wij allemaal in de Kathedraal het grote beeld van Sint Jacobus van achteren omhelzen. Hij staat achter het altaar en kijkt in de Kathedraal vooruit.

De volgende dag ben ik naar FINISTERRE met de bus (3 ½ uur heen) gegaan om er de 36 stenen van familie en vrienden in de Atlantische Oceaan te werpen met een goede wens voor een ieder. Zij hebben mijn kilometers voor de greyhounds in nood gesponsord en een gift overgemaakt aan Scooby of GINN. De busreis terug naar Nederland duurde 35 uur en was vermoeiend met TV en te harde muziek aan!  

Dankbaar ben ik dat ik deze Camino heb kunnen doen. Het heeft mij heel veel fraaie landschappen, pittoreske dorpjes en mooie kerkjes getoond, maar de ontmoetingen met medepelgrims en de talloze vriendelijke mensen hebben mij vooral veel geleerd over het leven! Heel veel foto’s heb ik gemaakt om mij plaatsen te herinneren, maar wat de meeste indruk maakt, zijn de ontmoetingen met anderen en dieren en die zitten in het hart.

Mariana van West de Veer