Het was een rustige vrijdagmorgen. De bel ging en ik deed open. Aan de deur stond een man. We begroetten elkaar en kort daarna werd duidelijk wat hij kwam doen: hij wilde wat honden brengen. Tot zover niets nieuws. We liepen naar zijn busje en daar zag ik de honden die hij bij ons achter wilde laten; welgeteld zeven galgo puppy’s!! De kleintjes waren anderhalve maand oud en erg bang. Ze verstopten kun kleine koppetjes tussen de lijfjes van de anderen. De man vertelde dat de diertjes hun moeder misten maar dat we ons daar geen zorgen over hoefden te maken; hij zou straks namelijk ook hun moeder en vader brengen, want ook deze dieren hoefde hij niet meer.

Na een uur kwam de man terug met niet alleen de ouders van de puppy’s maar met nog twee galgos. Twee reuen van twee en drie jaar oud. Het viel niet mee om de honden uit het busje te krijgen; het teefje was extreem angstig. Ze sprong uit de bus en begon te rennen; heen en weer langs het hek van het Scoobyterrein. Uiteindelijk hebben we haar kunnen vangen maar toen weigerde ze te lopen. Ze zette haar hakken in het zand en begon onophoudelijk te trillen. We besloten haar in een kruiwagen te leggen en haar naar haar pups terug te brengen.

Ondanks het feit dat hij 11 (!) honden achtergelaten had, ging de man rustig weg. De hemel zij dank dat hij ze bij ons achtergelaten heeft en ze niet heeft geëxecuteerd op de meest vreselijke manieren. Nu zijn ze allemaal veilig bij ons maar het verhaal is nog niet klaar.

’s Avonds waren we van plan de honden te vaccineren en te ontwormen. We begonnen met de puppy’s. Het was onvoorstelbaar hoeveel teken en vlooien ze hadden. We haalden de plaaggeesten zoveel mogelijk met de hand weg, daarna spoten we de hondjes in met anti-vlooienspray en tot slot gaven we ze ontwormtabletten. We brachten ze terug naar hun moedertje die eerder al dezelfde behandeling ondergaan had omdat ze ook onder de vlooien en teken zat.

Na een paar dagen waren de kleintjes niet meer zo bang. Ze hadden nog wel veel parasieten; hun ontlasting zat elke dag nog vol wormen. Hun moeder is nog steeds erg bang, ook voor ons en elke keer als we de kennel binnenkomen, begint ze te trillen. Als je dat ziet dan kun je er niet omheen om je af te vragen hoe deze dieren geleefd en overleefd hebben. Wat hebben ze meegemaakt……  Alle mogelijke antwoorden bevestigen de pijnlijke en verdrietige waarheid. Het zo oneerlijk! Tegelijkertijd met dit besef hebben we nu de verantwoordelijkheid een thuis voor ze te vinden waar er van ze gehouden wordt en waar er voor ze gezorgd wordt, kortom een thuis waar ze gelukkig zullen worden.

Zoals ik al eerder zei liet de man drie reuen achter. Eén van hen was een hele grote en dominante reu. De andere hond en de vader van de puppy’s zaten onder de littekens; waarschijnlijk door het vechten met de dominante jongeman. We houden ze nu apart om deze gevechten te voorkomen. En weer stellen we ons de vraag; waarom toch fokken mensen zo veel dieren terwijl deze uiteindelijk, in het gunstigste geval, in een asiel terecht komen. Wanneer dringt dit besef eindelijk door?

In de tussentijd is het enige wat we kunnen doen wachten. Wachten op goede mensen. Goede mensen die deze dieren opnemen in hun huis. Deze honden, die door hun eerste eigenaren verlaten zijn. Goede mensen die aan de honden die broodnodige liefde en aandacht geven die deze dieren zo verdienen. Voor ons is dit meer dan alleen een verlangen; het is hoogst noodzakelijk omdat dit soort situaties zich elke dag herhaalt. Uiteindelijk bereikt het een punt waarin we niet meer voldoende ruimte hebben, niet voldoende plek voor zo veel honden.

De afgelopen zomermaanden waren rustig wat het aantal adopties betreft. De verwachting is dat dit aantal de komende maanden hoger zal worden. Althans, dat is wat we van harte hopen……

Met een heel hartelijke groet,

María