Afgelopen vrijdag, dat wil zeggen twee dagen geleden, begonnen we met de voorbereiding van het transport met honden door Europa. Ik ging direct vanuit mijn werk naar de opvang, zonder eerst te eten, om de honden te laden. Het begon al niet zo goed, want ik had de resultaten van de bloedtesten nog niet ontvangen, dus moest ik eerst naar het lab bellen, waar ze me vertelden dat de testen allemaal negatief waren en de honden dus konden afreizen. We begonnen met laden, een beetje haastig omdat er snel vertrokken moest worden. Want Aline was in Frankrijk aan het wachten voor de afgesproken tijd en we hadden wat vertraging. Uiteindelijk hebben we 37 honden, verdeeld over galgos en kruisinghonden in de transportbus geladen. Toen ik de transportbus naar buiten reed, zag ik een rood lampje branden. Maar nadat ik het nagekeken had, was duidelijk dat het niets zorgwekkends was, zodat María en María José konden beginnen aan de lange reis met eindbestemming Nederland.

Rond middernacht belde María José me op om te zeggen dat ze zich zorgen maakten, want de transportbus had iets vreemds gedaan. Maar alles bleef goed gaan en we hechtten er niet al te veel waarde aan. Ze arriveerden in Bordeaux, leverden 5 galgos af en nadat ze op het punt stonden om te beginnen aan de weg naar Orleans, begon de ellende. De transportbus wilde niet meer starten en er kwam een vreemde rookwolken vrij. Rond half twee in de nacht belden ze me om me dit te vertellen en vanaf toen begon de langste nacht, mijn ergste nachtmerrie was waarheid geworden. Ik had een vastgelopen transportbus met 32 van onze geliefde honden erin. We begonnen met het bellen naar de verzekeringsmaatschappij om een takelwagen voor ze te regelen, terwijl ik ze tussendoor bleef bellen om te zien hoe de stand van zaken was. De transportbus weigerde dienst en ze werden naar een garage gesleept waar ze zouden moeten wachten tot de volgende dag. Ik kon niet meer slapen en rond half 8 ging ik uit mijn bed en met mijn mobiele telefoon ben ik begonnen met het waarschuwen van alle betrokkenen. Daarvoor had Aline me al gebeld met de vraag wat ze moest doen, dus ik heb haar gezegd naar huis te gaan tot nader order.

Ondertussen hadden we contact opgenomen met IVECO om te zien wat er gedaan kon worden. IVECO nam contact op met het servicepunt in Medina, die ik erg dankbaar ben, want zij bevestigden dat we alle vereiste onderhoud hadden laten plegen door hen en zij garandeerden dat we de kosten zouden betalen. Dat was een enorme hulp. In de garage konden ze het probleem niet vinden. Gelijktijdig was ik bij Scooby aangekomen en heb ik Jeff wakker gemaakt zodat hij naar Madrid kon rijden met mijn auto om Catherine bij de luchthaven op te wachten. Zij zou namelijk voor een langere periode naar Scooby komen en had veel bagage bij zich. De reddingsoperatie kwam inmiddels op gang, ik belde Sandra om haar te waarschuwen en om te vragen om een transportbus te regelen en stand-by te staan om in geval van nood naar de honden toe te rijden. Op het moment dat ik zelf al met het idee speelde om een bus te regelen om de honden te gaan redden, belde ik Virginia van Passion Levriers, van wie ik wist dat ze daar in de buurt woonde, om haar om hulp te vragen. Zij kende ook weer mensen van het asiel in Bordeaux, en om 10 uur had ze met hen een vrije kennelruimte geregeld en ook vervoer om de honden op te halen. Dank je wel Virginia, je bent een enorme steun geweest. Rond dezelfde tijd was er ook in Nederland een bus gereed om voor de honden te gaan zoeken. Iedereen stond dus gereed en het was wachten tot er nieuws kwam over onze transportbus.

Rond half 10 stonden de zaken er zeer somber voor. Het was niet alleen zo dat ze het probleem niet konden verhelpen, maar het leek er zelfs op dat de transportbus helemaal opgegeven was. Maar toen gebeurde het wonder, en plotseling begonnen ze het licht te zien. Het zag er naar uit dat het probleem verholpen kon worden en dit gebeurde dan ook om 11 uur. De bus was gerepareerd en de reis naar het noorden kon weer worden voortgezet. Ik belde Sandra en Virginia om ze te informeren en inmiddels hadden we een nieuw probleem. Onze geweldige chauffeurs waren al erg lang wakker en dat moesten we zo houden, dus hebben we ze met zijn allen de hele tijd gebeld. Alles ging voorspoedig, ze geraakten in Orleans, waar ze twee galgos achterlieten, nadat ze eerst helemaal werden ondergeplast en gepoept. Volgende stop was het noorden van Parijs, waar nog eens twee honden werden afgeleverd. Daarna naar Tournai voor nog een stop voor wederom twee honden en daarna naar Geleen voor het afleveren van de kruisinghonden. Van daaruit bracht Jan de dames naar het huis van Sandra om eindelijk te kunnen slapen en de bus werd verder gereden naar eindbestemming Resy’s huis, waar de laatste honden werden uitgeladen. Ik kreeg een bericht van María José dat ze veilig waren aangekomen. Het was inmiddels half 3 in de ochtend en er was eindelijk een einde gekomen. De langste nacht, de langste dag was achter de rug en ik kon gaan slapen tot aan deze ochtend.

Trouwens, mij werd verteld dat ik een beetje hysterisch was en ik weet niet of dit waar is, het enige dat ik weet is dat ik niet tot rust kon komen, ik ben vele malen rond de opvang gewandeld, onderwijl telefonerend. Misschien, maar dat heb ik al gezegd, was dit mijn ergste nachtmerrie, de verantwoordelijkheid van die honden in de bus was erg zwaar, dus vandaag in de spiegel zag ik weer wat nieuwe grijze haren.

PS hartelijk dank aan iedereen, we zijn een geweldig team, en speciale dank aan María en María José. Meiden, jullie hebben het geweldig gedaan, herinner me eraan dat ik jullie opslag geef zodra het mogelijk is.