Een paar dagen geleden kreeg ik een telefoontje van iemand die me vertelde dat in een klein dorp bij Valladolid, Arroyo de la Encomienda, een verlaten galga met haar puppies zwierf. Maria-José ging erheen om polshoogte te nemen, en inderdaad, niet alleen was daar de galga met haar puppies maar er was ook een mannetje, waarschijnlijk de vader van de puppies. We besloten om zo snel mogelijk te werk te gaan, omdat de jongen die ons gebeld had vertelde dat de bouwvakkers ter plaatse niet echt zachtzinnig waren. Dus vandaag gingen Maria-José, Eva en ik ernaartoe met de vangkooi, om te zien of we ze te pakken konden krijgen.

Toen we ter plaatse waren, was het eerste dat we zagen de twee volwassen dieren midden in een vuilnisbelt. Niet ver daarvandaan waren de puppies, eentje was er dood, waarschijnlijk door een fles die een van de bouwvakkers gegooid had. Wat dit betreft moet ik je vertellen dat er in de gemeente Valladolid een service is die betaald wordt door het gemeentebestuur, die niet bijster geïnteresseerd zijn in de min of meer ingewikkelde zoals deze, dus wij merken een stijging van het aantal gevallen zoals deze. Teefjes met puppies brengen lange tijd verwaarloosd buiten door, en de puppies groeien wild op, tenzij wij ze eerst te pakken krijgen. Maar zoals gewoonlijk geven de verantwoordelijke mensen niets om dierenwelzijn, het is slechts een kwestie van het bestand bijhouden, en hoe goedkoper hoe beter. Maar laat ons verdergaan met de ‘jacht’.

Maria-José pakte één van de puppies op en ging de moeder zoeken, in de hoop dat die haar zou volgen, en dat deed ze. Ondertussen ontfermden Eva en ik ons over de rest van de puppies, we zetten de vangkooi neer en gebruikten wat puppies en blikvoer als aas, hopend dat het moederinstinct van de galga haar in de val zou laten lopen. We hadden het mis: de dame ging naast de kooi liggen, en wachtte tot haar puppies weer naar buiten kwamen wandelen, en dat deden ze. Een van de puppies werd meteen meegenomen door zijn moeder, dus we moesten snel een andere strategie bedenken en gebruikten eten, wat meer effectief was dan puppies. Na een half uur deed het verleidelijke blikvoer zijn werk, en de moeder zat in de kooi. Twintig minuten later deed de reu hetzelfde, en nu is het gelukkige gezinnetje veilig bij ons. De moeder, vader en zes puppies, het is een kwestie van geduld.

Fermín

PS: We hebben trouwens geen foto’s van deze reddingsactie omdat Maria de camera mee heeft genomen naar een evenement waar ze u binnenkort meer over zal vertellen, en ik wil Louise Coleman bedanken voor de vangkooi die ze ons enkele jaren terug gaf, en die erg nuttig is.