En u zult uzelf afvragen: wie is Lindo? Lindo is een verwaarloosde ezel in de provincie Pontevedra. De persoon die Lindo gevonden heeft nam contact op met “El Refugio del Burrito” om te vragen of zij hem op wilden nemen. De laatste keer dat Ivan bij ons was heeft hij zijn trailer laten staan, dus vroeg hij of wij Lindo op konden halen. Op 6 september gingen we naar Valladolid om de trailer te laten desinfecteren en om alle voorbereidingen te treffen zodat ik kon vertrekken op de dag dat ik klaar was op school. Maria-José en ik maakten er grapjes over dat we 1000 kilometer gingen rijden om een ezel op te halen, terwijl we zelfs niet zo ver zouden rijden om op vakantie te gaan! Maar ja, zo is het leven.

We kwamen op de plaats van bestemming en wachtten op de persoon die hem had gered, en toen reden we samen naar de plek waar Lindo op ons stond te wachten. Dat was nogal een klus met een trailer omdat de weg voortdurend op en neer ging met absoluut onmogelijke bochten, en we hadden regelmatig het angstaanjagende gevoel dat we over de kliffen gelanceerd zouden worden, maar we waren er nog niet. Met onze edele delen als halsketting arriveerden we bij Lindo’s woonplaats, en het volgende probleem diende zich aan: hem ervan overtuigen dat hij de trailer in wilde. Op een bepaald moment stond ik aan hem te trekken en Maria-José en Antón, zijn redder, stonden aan de achterkant te duwen, toen plotsklaps en zonder enige waarschuwing het touw brak en ik achterover smakte. Gelukkig is de binnenkant van de trailer goed bekleed, evenals de palen die erin hangen, anders had ik op dit moment zeker in het ziekenhuis gelegen.

Uiteindelijk besloot Lindo om mee te werken en hij stapte in de trailer. Toen begon deel twee weer, het opnieuw rijden van de weg die we daarvoor hadden afgelegd, dit keer naar beneden, maar uiteindelijk haalden we het en bereikten we lokale weg. Toen we halverwege waren had ik erge dorst gekregen, en we hadden ook benzine voor de auto nodig, dus zodra we terug waren op de lokale weg, hebben we het hele dorp doorgereden en nadat de bus en ik genoeg gedronken hadden en we zeker wisten dat Lindo het goed maakte, gingen we weer op weg, waarna de Guardia Civil ons weer eens staande hield. Ze vroegen om allerlei papieren, die gelukkig in orde waren, op een klein detail na, waar de politie ons voor had kunnen stoppen als ze iets beter op hadden gelet. Uiteindelijk lieten ze ons gaan en Maria-José had al gezegd dat, de volgende keer als ik dorst kreeg, ik beter in een fles kon plassen en dat kon opdrinken. Om 3 uur ’s ochtends arriveerden we bij de opvang, en tijdens de operatie ‘krijg-Lindo-uit-de-trailer’ werd één van Maria-José’s voeten compleet verpletterd. Het resultaat was een hele mooie, blije ezel, en wij tweeën ernstig gewond. Zo moet het leven zijn voor dierenredders…