Zonder enige twijfel een onvergetelijke ervaring!

Naar aanleiding van een reis plannen we alles enkele weken vooraf. De honden die we meenemen gaan even in quarantaine, we testen de chips, bloedanalyses, paspoorten worden in orde gebracht etc. We waren met alles in orde om de volgende dag te vertrekken met de honden. Echt, alles was voorbereid en binnen enkele uren konden we vertrekken. De honden werden zorgzaam in hun kooien geplaatst opdat er geen problemen zouden zijn onderweg. We deden een laatste check en begonnen aan onze rit, een lang rit, een vermoeiende rit en vooral een spannende rit. “ Mijn eerste keer dat ik de Spaanse grens passeer’

Na lange gesprekken, enkele dutjes en anekdotes kwamen we eindelijk aan in België. Iedereen stond er op ons te wachten. We stelden ons voor, een obstakel voor mij gezien ik enkel Spaans spreek. We lieten de honden uit hun kooien, zowel diegene die er konden blijven als de andere, zo konden ze even hun beentjes strekken, beetje eten en drinken. Het was een ideale plaats, heel ruim, veel groen, tof… De honden waren gelukkig. Ik had de kans enkele pleeggezinnen en adoptiemensen te ontmoeten, ze leken erg ontroerd bij het zien van de honden. Maar we moesten vertrekken, we hadden nog enkele uren voor de boeg tot in Nederland, onze tweede bestemming.

We kwamen aan in Greyhounds in Nood Nederland. De plaats is heel mooi, de dieren hadden er een speciale glans, zowel hun huid als hun oogjes. Via hen laten ze je weten hoe goed ze het daar vinden. Ik ontmoette enkele vrijwilligers en het koppel dat daar verblijft (Resy en Jan) en opnieuw had ik een taalprobleem maar ik voelde mij op mijn gemak, tussen vrienden. Hun glimlach, hun bedoelingen kwamen me heel duidelijk over. Alles was nieuw voor mij, alles was verrassend maar wat nog meer indruk maakte was de kans om van dichtbij te zien hoe de honden het stelden bij de adoptiegezinnen.

Hellen, een vrijwilligster die ook een paar keer kwam helpen bij Scooby nodigde ons uit om bij haar te overnachten. Ze heeft 12 Galgo’s en ze zegt dat het haar kinderen zijn maar het is ook zo. Ik ben het gewoon om honden te zien in Spanje met alle soorten van eigenaars; meestal en zeker in kleinere steden, slapen ze in een schuur en krijgen ze tafelresten. Deze Galgo’s zijn fantastisch dankzij de goede zorgen van Hellen. Het was bij haar dat ik tot het besef kwam dat er een ander idee heerst over een huisdier. Als men een kat of hond (of elk ander dier)  in huis neemt aanzien ze hen als een familielid. Hier zie je dat niet vaak, eerst komt de mens en dan, in sommige situaties en vaak een stuk verder, komen de dieren.

Ik begreep nu ook het gevoel van Fermín en Maria Jose wanneer ze mij vertelden over adopties in het buitenland. Ze trachtten het mij uit te leggen maar tenzij je het zelf ziet en ervaart is het onmogelijk het te begrijpen. Daarom vertellen ze dat zo een uitstap onvergetelijk is. De ervaring is heel positief geweest op een persoonlijk niveau. Het geeft me een gevoel welk heel moeilijk neer te pennen is maar een gevoel dat nu al pertinent deel uitmaakt van mij. Toen ik deze morgen aankwam bij Scooby en onze honden bekeek voelde ik de hoop groeien, misschien een beetje ambitieus, maar ik hoop echt dat al onze honden een persoon zullen vinden als Hellen die hen zal aanschouwen als een familielid. Al onze honden, zowel Galgo’s, kruisingen, grote honden, kleine, oude, puppies, ze verdienen het allemaal…

Dus nu werk ik er aan dat dit effectief zal gebeuren en wil ik mijn dank betuigen: Aan Fermín, die mij de kans gaf dit te ervaren. Aan Marie Jose, om al die kilometers tot in België en Nederland korter te laten lijken. Aan Hellen, voor haar gastvrijheid en om al de verlegen Galgo’s (ze waren heel terughoudend tijdens hun verblijf bij Scooby) zo gelukkig te maken.

Bedankt aan jullie allen,

Maria